Lieve allemaal,

Hier weer een nieuwe update! Net zoals de vorige keer zal ik vertellen over de highlights en niet van dag tot dag verslag doen, want dat is gewoonweg onmogelijk.
Al moet ik toegeven dat iedere dag wel een echte higlight heeft! Tevens is dit maar een gedeelte van de tweede maand (exclusief foto's), want in dit hostel werkt geen enkele pc en de laptop die ik op dit moment gebruik heeft helaas niet het toetsenbord dat ik wil gebruiken om lappen tekst te knallen.... Maar dit is een begin ;)

2012!!! Na een paar fijne dagen in Christchurch met Chris, en oa. Arthur's Pass & Akaroa was het dan toch echt tijd om verder te gaan. Ik moest toch echt langzaam richting het noorden... Nog even heel kort over Akaroa: dit is mijn tweede nieuwe liefde! Man, wat is het daar prachtig. Het is maar een dik uur rijden vanuit Christchurch en er is vanalles te doen. Chris en ik zijn vooral op een heel afgelegen strandje (bordje "inaccessible", maar dat hadden we even over het hoofd gezien ;)...) geweest waar we tijdens een wandeltochtje over de rotsen gezellig met een enorme zeeleeuw hebben gezeten. Het is ongelooflijk hoe die beesten stinken. Je kan ze, echt waar, al vanaf een meter of 10-15 afstand ruiken.
De keer daarna kwam een andere zeeleeuw bij ons kijken wat we aan eten hadden en probeerde Chris nogal uit de tent te lokken. Echt meesterlijk. Ook zijn we een dagje gaan kajakken in de hoop wat dolfijnen te spotten. Helaas was de wind veel en veel te sterk en toen we merkten dat we toch wel hard afdreven ondanks ons harde gepeddel, moesten we via een alternatieve route terug. Ondanks dat erg geslaagd!

Goed, op naar Nelson, een van de oudste plaatsjes in New Zeeland en voor vele mensen een stop vlak voor de trip met de ferry naar het Noordereiland (ook omdat het hier "altijd" mooi weer is).
Na een aagenaam dagje hier was het tijd voor mijn langverwachte trip naar Abel Tasman, wat zo immens populair is vanwege de gouden stranden.
Met de watertaxi werd ik na drie uur gedropt op een verlaten strand en was het aan mij om op tijd (dus voor vloed) bij het strandje te komen waar ik zou overnachten. Al vrij snel vond ik aansluiting bij vier Aussies die dezelfde planning als ik hadden. Na een lange en vermoeiende hike (het was zo'n 30 graden en midden op de dag) kwamen we dan eindelijk aan.. En ja, het is inderdaad waar. De stranden van Abel Tasman zijn inderdaad van goud. En het water is zo ongelooflijk helder groen dat het erg lang duurde voordat ik kon geloven dat ik echt echt echt niet droomde. Na een middag vol met beachsport met de Aussies, lekker eten en drinken (carry your stuff in en out, want er is werkelijk niets!) en een prachtige zonsondergang was het tijd voor een nacht waar geen einde aan leek te komen. Ik lieg niet als ik zeg dat er minstens 50 muggen op onze kamer zaten....
Maar goed, dat hoort er dan ook bij :).
De dag erna was het na een vroege wandeling tijd voor de weg terug naar Nelson, maar met de kajak! Het was erg speciaal om zelf langs de kustlijn te "varen" en zeeleeuwen te begroeten die rondjes om onze kajak zwommen. De dierentuin is leuk jongens, maar dit..... !!!
Eenmaal terug in Nelson was Chris daar om samen het weekend door te brengen. Op zaterdag zijn we naar Golden Bay doorgereden, nog noorderlijker en alleen toegankelijk met een auto. Op de radio hoorden we dat er walvissen gestrand waren en dat er nog enkele beesten hulp nodig hadden. "Helaas" waren we net te laat. Het had me erg speciaal geleken om zoiets van dichtbij mee te maken. Van de 23 walvissen die zijn aangespoeld, zijn er dat weekend overigens zeven overleden helaas.....
In Golden Bay hebben we uren op het strand doorgebracht. Er waren enorme zandduinen en verschillende rosten met ''grotten'' erin (caves). Wij hadden van Paul, de eigenaar van ons hostel, gehoord dat je er makkelijker bij eb doorheen kon lopen. Hij vertelde dat het water niet boven je knie mocht komen en je moest niet bang zijn voor het donker, want je kan echt geen hand voor ogen zien. Spannend dachten wij, dat doen we wel even. Nou niet dus. Het was zo gruwelijk donker en het water maakte zo vreselijk veel lawaai (het leek wel een locomotief) dat ik 'm natuurlijk al vrij snel kneep. Stoer als ik ben wilde ik me niet laten kennen haha, maar toen het water aardig snel begon te stijgen vond ik het tijd om terug te keren. Goede keus, want toen we er omheen probeerden te lopen vanaf de andere kant, was dat niet mogelijk. Maar er was een tweede poging, want er waren twee van dat soort caves. Hier konden we de uitgang in de verte zien en vol goede moed gingen we erop af. Na een kleine vijf minuten, kwamen we echter behoorlijk in de problemen, omdat het natuurlijk ook hier vloed werd. Chris liep voorop en riep dat we NU moesten omdraaien en dat ik moest oppassen. Maar op dat moment was het al te laat. Ik werd door een enorme golf geraakt (die was niet eens zo enorm, maar de kracht die in water zit, zo kan ik nu concluderen, is gewoon beangstigend). Ik werd meegesleurd en tegen de zijkant van de rots opgeknald. Ik stond precies op het verkeerde moment op de verkeerde plaats hahaha! Het water kan echt binnen no time binnenkomen en je overdonderen. Ik heb mijn lesje wel geleerd ;)....
De dag erna zijn we nog naar de Pupu Spings geweest, waar het meest heldere water ter wereld is (ja, inderdaad, de naam is wat tegenstrijdig...). Het is verboden om het aan te raken en gelukkig houdt iedereen zich hier goed aan.
's Middags onderweg naar Picton, want ik had een ferry te halen, sloeg het weer om en hoorden we op de radio dat het er wel eens flink aan zou kunnen toegaan 's avonds. Prettig met die ferrytocht in het verschiet. Uit voorzorg had ik sinds 's middags niet meer gegeten, maar dat heeft niet geholpen. Het was de meest vreselijke tocht ooit. Het waaide kei- en keihard. Zo hard dat zelfs de touwen aan de buitenkant van de ferry losschoten. De golven waren enorm hoog en zo ongeveer iedereen was ziek. Door het slechte weer hadden we ook nog eens zo'n drie uur vertraging en kwam ik uieindelijk pas om 1u 's nachts in Wellington aan. Mijn hostel was niet meer bereikbaar, maar gelukkig kon ik met een Amerikaans stel mee die bij familie 25km verderop verbleef. Ik ben twee dagen goed ziek geweest en heb dan ook niet veel kunnen ondernemen.
Toen ik weer opgeknapt was heb ik onmiddelijk de bus richting Turangi genomen met de bedoeling om de Tongariro Alpine Crossing te wandelen. Dit is een van de meest populaire wandelingen van Nieuw Zeeland, duurt zes tot acht uur afhankelijk van het weer en gaat door vulkanisch gebied. Dit is ook de plek waar Mount Doom staat, de berg uit Lord of the Rings. De weersvoorspellingen voor de dag erna waren vrij goed, dus ik greep meteen mijn kans. Het is namelijk mogelijk dat als het weer te slecht is, de route ontoegankelijk is. Het is dan te gevaarlijk om er te wandelen. Omdat ik ook Mount Doom wilde beklimmen, moest ik ruim genomen nog zo'n drie tot vier uur extra de tijd nemen, dus zijn we (twee Duitse jongens die volgens mij erg bang waren om te praten) 's morgens om 5uur vertrokken en om 6uur gestart. En geloof het of niet, het regende pijpenstelen. Fijn als je weet dat je nog maar 9uur hoeft te lopen. Gelukkig klaarde na "slechts" twee tot drie uur goed op en scheen de zon vollop tijdens onze klim. Mount Doom opkomen was zo'n probleem niet. Ja, het was erg steil, glad vanwege de regen en de ondergrond was niet de beste (veel gruis en kleine roststenen), maar het was goed te doen en ik amuseerde me kostelijk. EN ik was als eerste boven die dag. Goed gevoel die 2287m echt halen! Het uitzicht was geweldig. We konden zo de krater inkijken en een gedeelte van de route van de Tongariro zien lopen. Fantastisch! De weg naar beneden was in vergelijking tot de weg omhoog afschuwelijk. Iedere stap gleed je uit en je kon je nergens aanvasthouden, omdat alles gewoon los lag. Een flinke valpartij nog vrij bovenaan bevorderde mijn snelheid en souplesse natuurlijk niet haha! Het was een soort verkapte Bernadinusmars, het enige verschil was dat ik daar moest huilen bij binnenkomst (dus na 15 uur lopen) en hier al na vijf minuten haha. Maar goed, ik ben veilig beneden gekomen en heb weer wat angsten overwonnen! Het vervolg van de Tongariro was super. Het begin vond ik het meest interessant vanwege de afwisseling en de schitterende plaatjes. Immens groot!!! Het einde was saai en duurde erg lang, maar ik denk dat dat ook deels te maken had met mijn lichtelijke vermoeidheid ;).....

Na deze Crossing ben ik terug naar Wellington gegaan en heb hier nog anderhalve dag gespendeerd voordat ik terug ben gevlogen naar Christchurch. Wellington is een erg bruisende stad. Er is werkelijk voor iedereen wat te beleven. Erg leuk, maar misschien iets te alternatief voor mij. De architectuur sprak me wel erg aan. Modern en oud afgewisseld en erg kleurrijk. Toch blijft het erg moeilijk om een stad te beoordelen na slechts twee dagen. Dat is eigenlijk onmogelijk.

Terug in Christchurch voor het weekend! Heerlijk. Op de een of andere manier voel ik me hier zo ontzettend thuis. Maar dat is misschien ook omdat ik een soort ''thuis'' heb. Het hele weekend was het prachtig weer en zijn we weer naar Akaroa gegaan. Echt heerlijk. Onderweg stoppen we altijd in Little Rvers en nemen we standaard een ice coffee (same procedure as last time, pap hahaha).

Daarna brak een week aan van gerommel: ziek zijn, beter voelen en gaan zwemmen met dolfijnen (natuurlijk in Akaroa :)), weer ziek zijn en uiteindelijk op zaterdag samen met Chris naar Auckland vliegen, waar onze auto op het vliegveld klaarstond voor de laatste twaalf dagen.
Dat verhaal houden jullie tegoed, want dat is me nu iets te veel van het goede op dit akelige toetsenbord (en volgens mij is dit ook alweer een redelijk lang verhaal, sorry....)

Ik ben vanmiddag veilig in Australie aangekomen, in Tasmanië om precies te zijn.
Morgenvroeg start hier een nieuze road tip met twee kerels uit Australie en Frankrijk, zin in!
De tijd vliegt echt voorbij...

Goed..... Hopelijk lukt het om binnen nu en twee weken de rest van het verhaal en foto's te posten, maar tot die tijd moeten jullie het hiermee doen :)

Hoop dat alles goed gaat met iedereen en dat de winterdepressies nog niet hebben toegeslagen!

Dikke kus vanuit Hobart,
Myrthe