Hallo hallo!

Hoe gaat het met iedereen in Nederland? Ik heb gehoord dat het al vollop lente is. Staan alle terrassen weer buiten? Wat een geluksvogels zijn jullie toch!
Voor mij is het nog steeds zomer, maar het begint langzaamaan richting de herfst te gaan hier. Tijd om Australie te verlaten dus haha ;)....!

Afgelopen maand weer een hoop gedaan! Ik ben vanuit Cairns in het noordoosten naar Brisbane gereisd, mijn laaste stop voor India. Samen met Nadja uit Oostenrijk, Steve uit Engeland en Dario uit Zwisterland hebben we een campervan gehuurd. Wat er tegenwoordig toch niet bedacht wordt om het reizen ''gemakkelijk en goedkoop'' te maken...
Onderweg had ik verschillende tours op de planning staan, van zeilen tot surfen. De oostkust staat bekend om de mooie stranden met palmbomen en extreem wit zand. Alleen een probleempje: zwemmen is uitgesloten! Rond deze tijd van het jaar is het kwallentijd. Dodelijke kwallentijd! De boxers zoals ze genoemd worden, zijn bijna onzichtbaar voor het oog en dus erg gevaarlijk. Speciale pakken, sexy stingersuits, moeten je beschermen tegen deze akelige beesten, maar op afgelegen strandjes zijn ze niet altijd voorhanden dus dan wordt er niet gezwommen. En geloof me, dat is zwaar: 35 graden, je ziet, hoort en ruikt de zee, je zweet van alle kanten, maaaaaar je mag er niet in.....!
Maar goed, het is het een of het ander, en in dit geval is de keuze snel gemaakt ;).....

Mijn highlight van deze trip was toch zeker wel de zeiltrip naar de Whitsundays. Ik had gekozen voor een fatsoenlijke zeilboot en niet een of andere partyboot met dronken negentienjarigen aan boord... Die zie ik hier al genoeg. Nee, ik wilde serieus zeilen! En geloof me, gezeild hebben we. Er stond veel wind en de boot was net uitgerust met nieuw materiaal dus we gingen er volledig voor. Het was geweldig om zo op de zee te varen, een heel vrij gevoel. De Whitsundays is een eilandengroep, 74 om precies te zijn, en er zijn verschillende plekken waar goed gesnorkeld en gedoken kan worden. Ook hier heb ik nog een keer gedoken. Helaas was het zicht prut, maar we gingen dieper en ik mocht veel meer alleen doen dan de eerste keer dus dat maakte het een klein beetje goed. Hoogtepunt van de trip was Whitehaven Beach. De naam zegt genoeg!! Het was echt magisch daar. Het zand is zo wit en zo fijn dat het net poeder is. Ook hier konden we alleen zwemmen met onze sexy stingersuits (zo'n pak steekt prachtig af tegen het witte zand!), maar verrassend genoeg wilde alleen ik de zee in...?! Heerlijk ruig en prachtig blauw. Serieus goed genoten deze trip!!!

Verder heb ik ben ik naar stranden geweest, naar watervallen geweest (in sommige gezwommen), naar stranden geweest, naar Magnetic Island om drie dagen niet te kunnen snorkelen vanwege de regen, gesurft, naar stranden geweest, ''verse'' kokosnoten op het strand gevonden en verorberd en natuurlijk naar standen geweest!
Na bijna drie weken was ik het wel zat hoor (zelfs ik al strandenmens ;)). Dat kwam waarschijnlijk ook doordat het steeds meer ging regenen. We hebben zelfs vier dagen vast gezeten in Rainbow Beach omdat de wegen waren afgesloten door de hevige regenval. Ik was hierna wel toe aan voor wat activiteit!

Na een paar dagen in Brisbane te zijn geweest, was het tijd voor mijn laatste tocht naar The Red Centre: Uluru/Ayers Rock, Kings Canyon and Kata Tjuta/The Olgas. Dit was de trip waar ik het meest naar uitkeek; op naar de verlaten, maar o zo mysterieuze wereld van de woestijn. Dus hop, weer met de vlieger op pad. Vanuit Alice Springs zou ik de dag erna georganiseerd vertrekken.
Vanuit Alice Spring is het zo'n 500 km naar het gebied waar het allemaal gebeurt, Australie is zo verschrikkelijk groot haha!
Op onze eerste dag stond Kings Canyon op het programma. Kings Canyon is kortgezegd een enorme kloof waar diep beneden een rivier doorheen stroomt (Kings Creek). De wanden zijn zo'n driehonderd meter hoog en is voor de Aboriginals een heilige plek. Hier hebben we heerlijk gehiked, maar oh wat was het warm, zo'n 38/39 graden. Het constant drinken van water is dan ook een vereiste om uitdroging te voorkomen. En geloof me, dorst krijg je wel!
's Avonds was het eindelijk zo ver om onze bedjes klaar te maken: slapen in onze eigen swag (de 'cocon') onder de sterren!
Ik heb serieus nog nooit zo ontzettend veel sterren gezien. Het was een enorm magisch gevoel en iedere keer als ik wakker werd, bleef ik gewoon even wakker om te genieten van het uitzicht. Heerlijk!
De dag erna zijn we naar Uluru gereden, weer een flink eind weg, maar onderweg was er genoeg te zien!
Uluru is prachtig. Oke, het is een grote rock, en het kan saai lijken, maar geloof me, de hele atmossfeer er omheen maakt het zo bijzonder; Aboriginal verhalen, rock paintings en de rust die er hangt. Prachtig!
Ik heb een halve tocht om Uluru gelopen, de hele tocht is 10,6 km, maar vanwege de hitte werd dit afgeraden. Erg gaaf! 's Avonds hebben we de zonsondergang bekeken en wat zo bijzonder hieraan is, is dat Uluru van kleur verandert (oranje, rood, paars, grijs, blauw). Toen ik de eerste keer over deze 'moods of Uluru' hoorde, was ik enigszins sceptisch, maaaaaaaar daar moet ik op terugkomen. Het is inderdaad waar. Cool he?!
Rond bedtijd weer hetzelfde verhaal; slapen onder de sterren en genieten!!!! De laaste dag was het extreem vroeg dag, omdat we de zonsopgang gingen zien. Dit was nog beter dan de ondergang! Ik heb een paar foto's toegevoegd, ik denk niet dat ik daar verder nog iets over hoef te zeggen :). Hierna zijn we meteen naar Kata Tjuta gegaan, een berggebied dat onder de grond nog steeds verbonden is met Uluru. Het is dus eigenlijk hetzelfde gebergte, maar is verschilt van 'steen'. Kata Tjuta betekent 'many heads'' en is voor de Aboriginals een erg heilige plek. Hier worden nog steeds ceremonies gehouden en dat is de reden dat er buiten deze informatie niets meer bekend is. De rest is geheim! Waarom 'many heads'? Kata Tjuta bestaat uit 36 bergen, die spiritueel gezien de vorm van hoofden hebben. En heel grappig, Aboriginals tellen als volgt: 1, 2, 3, many! Lekker makkelijk he?!
Hier hebben we een heel mooi hike gemaakt, The Valley of the Winds walk. Je loopt door een enorme vallei en wordt omringt door de many heads. Het uitzicht is meesterlijk, maar zo ontzettend groot dat het moeilijk was om de sfeer vast te leggen in een foto.
Helaas was het na deze hike tijd om terug te keren naar Alice Springs.... Ik heb zo genoten en ben mega blij dat ik deze tocht tot het einde bewaard had. De kers op de taart ;)....!

Morgenvroeg vertrek ik EIN-DE-LIJK naar India. Ik heb het hier ontzettend naar mijn zin gehad, maar Austalie kan voor mijn gevoel niet tippen aan Nieuw Zeeland. Er is vrij weinig ruimte voor spontane en off the track acties en voor ALLES moet (vaak gruwelijk veel) betaald worden. Daarnaast zijn de meeste backpackers pubers en vooral hier om te drinken en te feesten. Mijn hoogtepunt, the Red Centre, heeft gelukkig een hoop goed gemaakt! Desalniettemin kan ik niet wachten om naar India te gaan.
Een nieuwe cultuur en hoogstwaarschijnlijk een nieuwe manier van reizen!
In India zal ik Chris ontmoeten op het vliegveld en samen gaan we drie weken op pad!
We hebben een flinke route uitgestippeld en gaan full on op pad. Kom maar op met die cultuurshock!

Hoop dat het goed gaat met iedereen in NL en dat jullie ook nog wat avontuurlijke verhalen voor mij hebben :)?

X Myrthe