India!

Hey iedereen!

Het heeft even geduurd, maar hier dan eindelijk weer een berichtje van mij.
Iedereen verwacht iets uit India, maar zoals sommigen van jullie al weten ben ik inmiddels weer terug in Nederland!
Ik ben iets eerder teruggekomen, omdat ik het reizen na vijf maanden kortgezegd gewoon zat was.

Ondanks mijn vervroegde thuiskomst heb ik het toch enorm gaaf in India gehad! Een flinke drie weken waren voor nu voldoende om mij een goede impressie van dit bijzondere land te geven.
Mijn aankomst in Mumbai midden in de nacht had een bijzonder tintje, want Chris stond me op te wachten. Grappig was dat het voor 4u 's nachts enorm druk was. Als iemand mij had verteld dat het 2u 's middags was, had ik het ook geloofd!

We zijn twee dagen in Mumbai gebleven, waar we genoten hebben van een aantal toeristische attracties en de rijke eetcultuur die zich voornamelijk op straat afspeelt. Na twee dagen zijn we in noorderlijke richting gevlogen, naar Jaipur, ook wel Pink City genoemd. Hier hebben we heerlijk rondgedwaald in verschillende tempels, paleizen, stoffenfabrieken en in "The Pink City". Dit oude stadsgedeelte is zoals de naam al zegt, PINK! Gaaf om alle huizen en gebouwen in roze te zien.

Na deze stad besloten we om door te reizen naar Jaisalmer, een woestijnstad waar we graag een kamelentrek wilden maken. Helaas bleek het reizen hierheen verre van soepel te verlopen. De lange-afstand-treinen zaten bomvol! Het systeem in India verschilt ietwat van dat van Nederland. In India rijden de treinen over lange afstanden, langer dan 6-8 uur, meestal 's nachts en tickets zijn vanaf ongeveer 100 dagen eerder te boeken. Tevens kopen verschillende grote reisbureau's partijen tickets op en geven deze als ze een dag vantevoren niet verkocht zijn alsnog vrij. Maar omdat iedereen deze kaartjes wil hebben, is het dringen geblazen op de stations! Goed, uiteindelijk hebben we een aantal kaartjes weten te bemachtigen voor de trein, maar een klus dat het was....! Op momenten dat dit niet lukte hebben we bussen genomen - ook deze vervoerswijze verschilt weer enorm van die in Nederland. De bussen rijden ook 's nachts, maar hoe.... Dollemansritten! De chauffeurs hebben allemaal hun rijbewijs bij een pakje boter gekregen volgens mij; scheuren, inhalen in bochten, aan de verkeerde kant van de weg rijden (volgens mij is het tegenwoordig niet eens meer regel om links te rijden hehe...) en constant toeteren. Om gek van te worden als je probeert enige slaap te pakken. Haha!
In Jaisalmer zijn we op een kamelensafari gegaan. Heel gaaf, maar eigenijk enorm oncomfortabel. En die beesten hebben behoorlijk wat karakter. Toen we na een nacht onder de sterren slapen wakker werden door de opkomende zon, bleek dat driekwart van de kamelen de benen had genomen. Heel grappig!

Na Jaisalmer hebben we een korte stop in Agra gemaakt, want we wilden uiteraard de Taj Mahal en het Fort zien. Helaas voor ons was onze timing echt te slecht voor woorden, want het was vrijdag en laat de Taj nou net altijd op vrijdag gesloten zijn. Uiteindelijk zijn we op aanraden van de Rough Guide naar de achterkant gegaan en hebben we van een afstandje toch aardig beeld kunnen krijgen van dit meesterwerk.

Hierna zijn we doorgegaan naar vrienden van mijn ouders die ongeveer 300km noorderlijk van New Delhi wonen. Dit was erg bijzonder, want we hadden nog geen echt Indiaas gezin van dichtbij gezien. We zijn ontzettend verwend en konden even lekker bijkomen. Tijdens dit bezoekje zijn we tevens naar de Golden Temple geweest, een tempel die letterlijk van goud is. Ook deze dag hadden we verkeerd uitgekozen, want het was zondag, de vrije dag van de Sikh-gelovigen en we werden letterlijk onder de voet gelopen door alle mensen. Heel gaaf was dat aan het einde van de ronde om alles te bezoeken je in de grootste keuken van India komt, waar je in lange rijen naast elkaar zit en te eten krijgt. En geloof me, ik heb hier misschien wel het allerlekkerst gegeten! Er lopen mannen rond met grote emmers met verschillende gerechten die ze bij je komen opscheppen. Iedereen mag helpen met opdienen, koken en afwassen, en aan het einde wordt enkel een donatie verwacht. Een ronde duurt ongeveer een half uur en je bevindt je in de zaal met zo'n 200 andere mensen. Reken maar uit hoeveel monden hier per dag gevoed worden. Heel cool!

Na deze heerlijke dagen vervolgden we onze weg naar Dharamshala & McLoad Ganj, de woonplaats van de Dalai Lama.
De busreis was vrij spannend, aangezien de chauffeurs in de bergen precies dezelfde rijvaardigheden er op nahouden als in en tussen de steden!
Het gebied, waar de Himalaya begint is echt ongelooflijk mooi. Het was er aangenaam qua temperatuur en een stuk minder druk. Hier hadden we gepland om een aantal treks de bergen in te maken, maar India zou India niet zijn als je niet ziek wordt van het eten!
We hebben hier helaas voornamelijk tijd op onze hotelkamer doorgebracht en hadden uiteindelijk te weinig tijd om naar onze laatste plek van bestemming te gaan om de Ganges te bekijken. Erg jammer!

Uiteindelijk dus vanuit Dharamshala naar New Delhi om daar het vliegtuig naar huis te nemen....
Op de foto's moeten jullie nog heel even wachten, maar ik beloof dat ik snel wat plaats om jullie een impressie te geven!

Inmiddels ben ik langzaam weer gewend hier in Nederland en kan ik terugkijken op een GE-WEL-DIGE reis. Het is zoveel beter geweest dan dat ik me ooit had kunnen voorstellen. Ik heb prachtige natuur gezien, enorme avonturen beleefd, verschillende culturen ervaren, me zo vrij als een vogel gevoeld, en fantastische mensen ontmoet.
En hoe snel is de tijd omgevlogen.... Ik weet nog zo goed dat ik met mijn pocket full of dreams aankwam in Christchurch....
Ik heb echt de tijd van mijn leven gehad!

Dank aan iedereen die me gevolgd heeft en dank voor alle berichtjes op zowel deze site als de persoonlijke mailtjes!
Voor mensen die een reis overwegen, maar die de knoop nog niet hebben doorgehakt... Ik kan alleen maar zeggen: ga ervoor! Het gevoel dat ik gedaan heb wat ik al jaren wilde doen en nu daadwerkelijk heb gedaan, is zo ontzettend bijzonder en kan niemand mij meer afpakken!

Liefs, Myrthe

Beaches, beaches, beaches & Red Centre!

Hallo hallo!

Hoe gaat het met iedereen in Nederland? Ik heb gehoord dat het al vollop lente is. Staan alle terrassen weer buiten? Wat een geluksvogels zijn jullie toch!
Voor mij is het nog steeds zomer, maar het begint langzaamaan richting de herfst te gaan hier. Tijd om Australie te verlaten dus haha ;)....!

Afgelopen maand weer een hoop gedaan! Ik ben vanuit Cairns in het noordoosten naar Brisbane gereisd, mijn laaste stop voor India. Samen met Nadja uit Oostenrijk, Steve uit Engeland en Dario uit Zwisterland hebben we een campervan gehuurd. Wat er tegenwoordig toch niet bedacht wordt om het reizen ''gemakkelijk en goedkoop'' te maken...
Onderweg had ik verschillende tours op de planning staan, van zeilen tot surfen. De oostkust staat bekend om de mooie stranden met palmbomen en extreem wit zand. Alleen een probleempje: zwemmen is uitgesloten! Rond deze tijd van het jaar is het kwallentijd. Dodelijke kwallentijd! De boxers zoals ze genoemd worden, zijn bijna onzichtbaar voor het oog en dus erg gevaarlijk. Speciale pakken, sexy stingersuits, moeten je beschermen tegen deze akelige beesten, maar op afgelegen strandjes zijn ze niet altijd voorhanden dus dan wordt er niet gezwommen. En geloof me, dat is zwaar: 35 graden, je ziet, hoort en ruikt de zee, je zweet van alle kanten, maaaaaar je mag er niet in.....!
Maar goed, het is het een of het ander, en in dit geval is de keuze snel gemaakt ;).....

Mijn highlight van deze trip was toch zeker wel de zeiltrip naar de Whitsundays. Ik had gekozen voor een fatsoenlijke zeilboot en niet een of andere partyboot met dronken negentienjarigen aan boord... Die zie ik hier al genoeg. Nee, ik wilde serieus zeilen! En geloof me, gezeild hebben we. Er stond veel wind en de boot was net uitgerust met nieuw materiaal dus we gingen er volledig voor. Het was geweldig om zo op de zee te varen, een heel vrij gevoel. De Whitsundays is een eilandengroep, 74 om precies te zijn, en er zijn verschillende plekken waar goed gesnorkeld en gedoken kan worden. Ook hier heb ik nog een keer gedoken. Helaas was het zicht prut, maar we gingen dieper en ik mocht veel meer alleen doen dan de eerste keer dus dat maakte het een klein beetje goed. Hoogtepunt van de trip was Whitehaven Beach. De naam zegt genoeg!! Het was echt magisch daar. Het zand is zo wit en zo fijn dat het net poeder is. Ook hier konden we alleen zwemmen met onze sexy stingersuits (zo'n pak steekt prachtig af tegen het witte zand!), maar verrassend genoeg wilde alleen ik de zee in...?! Heerlijk ruig en prachtig blauw. Serieus goed genoten deze trip!!!

Verder heb ik ben ik naar stranden geweest, naar watervallen geweest (in sommige gezwommen), naar stranden geweest, naar Magnetic Island om drie dagen niet te kunnen snorkelen vanwege de regen, gesurft, naar stranden geweest, ''verse'' kokosnoten op het strand gevonden en verorberd en natuurlijk naar standen geweest!
Na bijna drie weken was ik het wel zat hoor (zelfs ik al strandenmens ;)). Dat kwam waarschijnlijk ook doordat het steeds meer ging regenen. We hebben zelfs vier dagen vast gezeten in Rainbow Beach omdat de wegen waren afgesloten door de hevige regenval. Ik was hierna wel toe aan voor wat activiteit!

Na een paar dagen in Brisbane te zijn geweest, was het tijd voor mijn laatste tocht naar The Red Centre: Uluru/Ayers Rock, Kings Canyon and Kata Tjuta/The Olgas. Dit was de trip waar ik het meest naar uitkeek; op naar de verlaten, maar o zo mysterieuze wereld van de woestijn. Dus hop, weer met de vlieger op pad. Vanuit Alice Springs zou ik de dag erna georganiseerd vertrekken.
Vanuit Alice Spring is het zo'n 500 km naar het gebied waar het allemaal gebeurt, Australie is zo verschrikkelijk groot haha!
Op onze eerste dag stond Kings Canyon op het programma. Kings Canyon is kortgezegd een enorme kloof waar diep beneden een rivier doorheen stroomt (Kings Creek). De wanden zijn zo'n driehonderd meter hoog en is voor de Aboriginals een heilige plek. Hier hebben we heerlijk gehiked, maar oh wat was het warm, zo'n 38/39 graden. Het constant drinken van water is dan ook een vereiste om uitdroging te voorkomen. En geloof me, dorst krijg je wel!
's Avonds was het eindelijk zo ver om onze bedjes klaar te maken: slapen in onze eigen swag (de 'cocon') onder de sterren!
Ik heb serieus nog nooit zo ontzettend veel sterren gezien. Het was een enorm magisch gevoel en iedere keer als ik wakker werd, bleef ik gewoon even wakker om te genieten van het uitzicht. Heerlijk!
De dag erna zijn we naar Uluru gereden, weer een flink eind weg, maar onderweg was er genoeg te zien!
Uluru is prachtig. Oke, het is een grote rock, en het kan saai lijken, maar geloof me, de hele atmossfeer er omheen maakt het zo bijzonder; Aboriginal verhalen, rock paintings en de rust die er hangt. Prachtig!
Ik heb een halve tocht om Uluru gelopen, de hele tocht is 10,6 km, maar vanwege de hitte werd dit afgeraden. Erg gaaf! 's Avonds hebben we de zonsondergang bekeken en wat zo bijzonder hieraan is, is dat Uluru van kleur verandert (oranje, rood, paars, grijs, blauw). Toen ik de eerste keer over deze 'moods of Uluru' hoorde, was ik enigszins sceptisch, maaaaaaaar daar moet ik op terugkomen. Het is inderdaad waar. Cool he?!
Rond bedtijd weer hetzelfde verhaal; slapen onder de sterren en genieten!!!! De laaste dag was het extreem vroeg dag, omdat we de zonsopgang gingen zien. Dit was nog beter dan de ondergang! Ik heb een paar foto's toegevoegd, ik denk niet dat ik daar verder nog iets over hoef te zeggen :). Hierna zijn we meteen naar Kata Tjuta gegaan, een berggebied dat onder de grond nog steeds verbonden is met Uluru. Het is dus eigenlijk hetzelfde gebergte, maar is verschilt van 'steen'. Kata Tjuta betekent 'many heads'' en is voor de Aboriginals een erg heilige plek. Hier worden nog steeds ceremonies gehouden en dat is de reden dat er buiten deze informatie niets meer bekend is. De rest is geheim! Waarom 'many heads'? Kata Tjuta bestaat uit 36 bergen, die spiritueel gezien de vorm van hoofden hebben. En heel grappig, Aboriginals tellen als volgt: 1, 2, 3, many! Lekker makkelijk he?!
Hier hebben we een heel mooi hike gemaakt, The Valley of the Winds walk. Je loopt door een enorme vallei en wordt omringt door de many heads. Het uitzicht is meesterlijk, maar zo ontzettend groot dat het moeilijk was om de sfeer vast te leggen in een foto.
Helaas was het na deze hike tijd om terug te keren naar Alice Springs.... Ik heb zo genoten en ben mega blij dat ik deze tocht tot het einde bewaard had. De kers op de taart ;)....!

Morgenvroeg vertrek ik EIN-DE-LIJK naar India. Ik heb het hier ontzettend naar mijn zin gehad, maar Austalie kan voor mijn gevoel niet tippen aan Nieuw Zeeland. Er is vrij weinig ruimte voor spontane en off the track acties en voor ALLES moet (vaak gruwelijk veel) betaald worden. Daarnaast zijn de meeste backpackers pubers en vooral hier om te drinken en te feesten. Mijn hoogtepunt, the Red Centre, heeft gelukkig een hoop goed gemaakt! Desalniettemin kan ik niet wachten om naar India te gaan.
Een nieuwe cultuur en hoogstwaarschijnlijk een nieuwe manier van reizen!
In India zal ik Chris ontmoeten op het vliegveld en samen gaan we drie weken op pad!
We hebben een flinke route uitgestippeld en gaan full on op pad. Kom maar op met die cultuurshock!

Hoop dat het goed gaat met iedereen in NL en dat jullie ook nog wat avontuurlijke verhalen voor mij hebben :)?

X Myrthe

Au au au ..... Australië!

Hoe gaat het daar bij jullie in Nederland? Het weer al beu? Ik hoop voor jullie dat het snel lente wordt!
En hoe staan de zaken ervoor met betrekking tot banen? Andere nieuwtjes? Gossip?!
Dank jullie wel voor iedereen die me berichtjes stuurt, ik alleen vergeet soms te antwoorden als ik het niet direct lukt *oops....!

Goed, inmiddels zit ik op de helft van mijn reis! Man man, wat is de tijd gevlogen!
Australië is zo anders dan Nieuw Zeeland.........

Mijn eerste plaats van bestemming was Hobart, de hoofstad van Tasmanië . Ik had geen idee wat ik moest verwachten en was eerlijk gezegd ook een beetje huiverig voor wat er ging komen. Laat in de middag kwam ik aan (wat een trip zeg, van Auckland, via Melbourne naar Hobart. Daar had ik even op verkeken). Eenmaal aangekomen in het hostel viel mijn oog al snel op een 'advertentie' van Rhys, een 22-jarige Australiër die nog twee vrije plekken in zijn auto had. Onmiddelijk heb ik contact met hem gezocht, hebben we afgesproken en bleek het ontzettend goed te klikken. De dag erna zijn we samen met Jordan uit Frankrijk richting de oostkust vertrokken. Rhys heeft vorig jaar besloten om door zijn eigen land te reizen. Dus hij heeft een auto gekocht, al het campingmateriaal en is onwijs ervaren (logisch na zo'n lange tijd en een ontelbaar aantal kilometers). Hij is werkelijk overal geweest en Tasmanië is een van zijn laatste stops. Wat een geluk om hem te ontmoeten!
Ik wilde graag Overland Track doen, een wandeltocht van zo'n 85 kilometer, maar dit bleek toch niet echt verstandig te zijn. Je moet alles, maar dan ook alles, zelf meesjouwen, het kost een godsvermogen, en je conditie moet aardig op peil zijn. In overleg met Rhys en Jordan hebben we besloten enkele stukken te doen; een goede oplossing dus. We hebben verschillende wandelingen langs meren gemaakt en bergen beklommen, waarvan Cradle Mountain een zware beproeving was. Het was echt klimmen geblazen en het kostte me ontzettend veel moeite om kalm te blijven en niet in paniek te raken vanwege de hoogte en het uitzicht naar de top waar werkelijk geen einde aan leek te komen. Maar natuurlijk heb ik doorgezet en gaf het me een enorme kick om de top te bereiken. Het uitzicht was fantastisch. Ik had het gevoel alsof ik werkelijk over heel Tasmanië kon kijken....!
Na drie dagen zijn we richting het noordwesten gereden, Tarkine National Park; volgens de Tasmaniërs een nog onontdekt stukje land. Na dit gehoord te hebben, had ik me er natuurlijk enorm veel van voorgesteld, maar dat viel een beetje tegen. Oke, de regen kwam met bakken uit de hemel, maar het was allemaal een beetje van hetzelfde: bos, bos en bos. De wandelingen die we gemaakt hebben waren erg mooi, maar op de een of andere manier leek het voor mij allemaal een beetje hetzelfde. Maar goed, toch aardig om gezien te hebben.
Oh ja, niet geheel onbelangrijk om te vertellen, we hebben iedere dag lekker op willekeurige plekken gekampeerd; Jordan sliep in een tent, Rhys in een swag (soort cocon, heel cool) en ik in de auto. Haha, echt niets voor mij dit, maar geloof me, na een nacht was ik meteen gewend. Back to basics en lekker goedkoop!
Gelukkig was het na een bossendag weer strandendag. Het weer deed weer mee en we hebben de hele dag genoten van verschillen stranden langs de oostkust. De golven hier zijn behoorlijk groot en het is super mooi om te zien hoe ze een soort van met elkaar vechten. Ik weet het het klinkt heel raar, maar zo ziet het echt uit. En het water is ook hier mega blauw! Prachtig.
Het volgende uitje was Wineglass Bay, een van de hoogtepunten van Tasmanië. We hadden besloten weer een flinke wandeltocht te maken en met zonnebrand en genoeg water deze keer gingen we op pad.
Geweldig dit strand! Zie de foto's!
Onze overige dagen bestonden voornamelijk uit, ja, jullie raden het al, wandelen. Het is ongelooflijk hoe veel wij gelopen hebben: gemiddeld zo'n acht uur per dag. Sommige wandelingen waren erg mooi, maar andere waren redelijk saai met weinig afwisseling. Ook hebben we nog twee uitstapjes gemaakt naar Maria Island en Bruny Island. Heel mooi om te zien hoe onbestemd deze plekken eigenlijk zijn. Er lopen ontzettend veel pademelons, wallebees and kangaroos rond (de eerste twee zijn de kleinere versie van de kangaroo). Erg gezellig, want af en toe zijn ze heel nieuwsgierig en tam.
Op onze laatste dag zijn we naar het meest zuiderlijke puntje van Tasmanië gelopen, South East Point. Heel cool om ook hier weer ergens een bepaald eind te bereiken.
Na tien dagen zat onze trip erop en heb ik nog twee dagen in Hobart doorgebracht en genoten van de relaxte sfeer die in de eneroudste stad van Australië hangt.

Na Hobart ben ik naar Melbourne gevlogen. Ik wilde erg graag terug naar Melbourne. De sfeer die hier hangt is onbeschrijfelijk. Heerlijk druk en veel kleine steegjes en barretjes! Tevens wonen hier mijn vrienden uit Nieuw Zeeland, die ik ontmoet had op mijn Abel Tasman trip. Het was super fijn om mensen te zien die je kent. Daarnaast kennen zij de stad natuurlijk op hun duimpje, erg handig voor mij. Erg geslaagde dus.

Na lang wikken en wegen heb ik besloten mijn eigenlijke plannen aan te passen en vanuit Melbourne niet naar Ayers Rock/Uluru, Alice Springs en Darwin te gaan, maar een vlucht te boeken naar Perth. Van ontzettend veel mensen had ik namelijk gehoord dat de westkust veel interessanter en mooier is. Dus op naar Perth!
Eenmaal in Perth kreeg ik de schok van mijn leven. Dit was niet wat ik verwacht had. Een korte omschrijving van wat ik aantrof: stinkend rijke mensen, dronken en lastige Aborigines en tot de nok gevulde hostels met Ieren die allemaal zitten te wachten op werk, dit niet vinden, naar de fles grijpen en vervolgens de dag stinkend in bed door te brengen. En geloof me, als het zo'n 40 graden is zit je hier niet op te wachten. Na verschillende vergeefse pogingen te hebben ondernomen om Perth te verlaten en richting het noorden te vertrekken, heb ik een nogal ongewone beslissing genomen. Wachten op geschikte travelbuddies, die net zo full on als ik bezig willen zijn is een lastige taak hier en om niet nog meer tijd te verkwitsen heb ik maar weer een nieuw ticket geboekt. Naar Cairns welteverstaan. Dus terug naar mijn initi'ele plan, maar dan in een andere volgorde haha. Om toch niet helemaal voor niets hier te zijn gekomen, ben ik van Perth naar Fremantle verhuisd (een half uur van Perth vandaan) en heb ik wat dagtrips ondernomen (snrokelen, fietsen, marktjes en oude dorpjes). In Fremantle woont tevens een vriendinnetje uit Nieuw Zeeland, dus tijd met haar doorbrengen was zo slecht nog niet. Jammer echter dat mijn prachtplan niet werkte!

Na een week kwam ik veilig in Cairns aan en eenmaal uit het vliegtuig liep ik tegen een muur van warmte en vocht op. Welkom in het tropische noorden! Cairns zelf is klein en erg gericht op backpackers. Alles is er mogelijk! Maar waarvoor de meeste mensen komen is toch een uitstapje naar het Great Barrier Reef, zo ook ik. En ik kan je vertellen: het is geweldig mooi! Ik heb zowel gesnorkeld als gedoken. Duiken was heel spannend en vreselijk raar als je kopje onder gaat. Eenmaal goed onder en prachtig zicht op prachtig koraal en de complete Nemo cast voelde ik me als een vis in het water ;).... We hebben ook een haai gezien, MEGA groot! Echt fantastisch! Het snorkelen is ook heel gaaf, alleen kun je dan soms niet zo dichtbij het reef en de vissen komen. Ergens aan het einde van de dag kwam ik een grote schildpad tegen (niet zo groot als die ene Egypte pap, maar toch groot!) en we hebben zeker zo'n tien minuten samen gezwommen. Heel bijzonder. Schildpadden zijn super relaxed; ze komen een beetje bij je kijken en zwemmen wat om je heen....! Jeeeeej! En heerlijk, als eerste het water in als laatste eruit (mensen die mij kennen van vroeger zullen hier wel van staan te kijken....). Kortom, het is echt prachtig hier!!!

Morgen ga ik voor twee dagen naar Cape Tribulation, een plek waar het regenwoud samenkomt met het strand. Zie er ontzettend naar uit, al hoop ik dat het weer beter dan nu is, want het gaat hier toch wel heftig tekeer...! We gaan het zien!
Vanaf zaterdag ga ik met een een Italiaanse en Engelse kerel (nee, niet Chris helaas *zucht...) en een Oostenrijks meisje met een campervan op pad voor drie weken. We zullen de kust afrijden en verschillende tours gaan maken.

Goed lieverds, dat was het weer voor nu!

Dikke kussen voor iedereen!
Myrthe

Laatste deel NZ

Goed, op naar Auckland dus! Chris en ik hadden een andere vlucht op dezelfde tijd, heel grappig om elkaar voor een uurtje gedag te zeggen. Op het vliegveld stond onze auto klaar en konden we meteen vertrekken. Op zondag moesten we al vroeg in Tutukaka zijn, omdat we een snorkeltrip geboekt hadden. Bij wakker worden was het weer echter om te huilen. Uiteindelijk zijn we wel in de goede richting vertrokken, maar kregen we een telefoontje dat de zee te ruig was. Gelukkig, want op een tweede 'ferrytrip' voor $150,- zat ik echt niet te wachten!
We zijn toen doorgereden naar de meest noorderlijke bestemming van Nieuw Zeeland: Cape Reinga, het punt waar de Pacific en de Tasman Sea samenkomen. De weg hier naartoe was fantastisch! Onderweg zijn we bij wat kleine strandjes gestopt, die allemaal verschillend waren. Zo raar het ene strand je kan verbazen en het volgende strandje, nog geen kilometer verderop, opnieuw. Cape Reinga was gaaf! Erstond een enorme vuurtoren. Wij waren er natuurlijk weer precies op tijd bij, want toen we aan onze weg terug naar de auto begonnen, zette een flinke storm op en binnen een minuut was het zicht bijna nihil. Heel gaaf trouwens om de twee zeeën in elkaar te zien overvloeien.

Onze dagen zijn allemaal lekker vroeg begonnen; erg fijn om zoveel mogelijk in een dag te proppen (nee, wat dat betreft ben ik nog steeds niet veranderd ;))... De volgende dag was het een echte strandendag, een topische standendag nog wel. Op de een of andere manier schijn ik een senor voor speciale plekjes te hebben, dat mij natuurlijk erg gelukkig stemt! Het eerste strand waar we arriveerden was werkelijk waar het mooiste strand waar ik ooit geweest ben (oke, ik heb dan ook niet veel vergelijkingsmateriaal gezien de Nederlandse stranden...). Ik kan er maar een ding over zeggen: BOUNTY BEACH! Het strand was volkomen verlaten en er ging een enorm rustgevende sfeer. Ondanks dat het nog vroeg was zijn we gaan zwemmen en snorkelen. Het water was zo ongelooflijk helder dat ik zowel mijn eigen voeten als mijn eigen schaduw op de bodem kon zien, en dit terwijl ik tot aan mijn schouders in het water stond. Echt fantastisch! Na nog wat op het strand te hebben rondgelopen, gechilled en heel veel schelpen gevonden te hebben, was het tijd voor het volgende strand. En zo ging het maar door die dag, heerlijk! Overal een duik nemen en kijken of er we wat vissen en wat nog meer konden spotten.
De dag erna was het dan eindelijk zover: onze snorkeltour naar Poor Knights Islands, een plek waar duikers een moord voor schijnen te plegen. Wat een geweldige dag was dit. Het weer was prachtig, vollop zon en zo'n 25 graden. We hebben veel gesnorkeld, gekajakt, gezommen, gevaren. Het is geweldig hoe anders het leven onder water is. Het is zo mooi om te verschillende kleuren, vissen en planten te zien en ook andere geluiden te horen. Echt meesterlijk! Kortom, op en top genoten!

Na onze Bay of Islands trip zijn we doorgereden naar Coromandel. Net buiten Auckland hebben we in het meest verschrikkelijke hostel ooit geslapen. De man, een Aziaat, gedroeg zich alsof we in een strafkamp zaten en we kregen zelfs onze eigen box met borden, bestek en een theedoek. Tevens hingen overal briefjes wat de consequenties waren als je iets niet goed deed. En dit alles in hoofdletters. We voelden ons dan ook erg welkom ?
Die dag erna was een reisdag. Geen pretje als je net gewend bent om na ieder uur een stop voor een frisse duik te maken ;)..... In Coromandel hebben we een aantal wandelingen gemaakt en natuurlijk, hoe kan het ook anders, weer prachtige stranden gezien. Ook hier hebben we weer gesnorkeld en hebben we 'Hole in the Rock' bezocht (zie foto's, want dan hoef ik het niet uit te leggen haha). Ook hebben we een stop gemaakt bij 'Hot Water Beach'. De naam zegt het al: het water dat je hier vindt is HEET. Over de breedte van zo'n 90 meter bevindt zich een gebied van kokend water. De bedoeling is dat je met je schepje ergens hier een fijn plekje graaft en de rest van de dag kunt chillen in je eigen badje. Nou, vergeet het maar. Na ongeveer acht krampachtige pogingen hebben we het opgegeven en zijn we aan de waterrand gaan liggen. Zo'n twee meter naar boven op het strand bevond zich namelijk een van de beste broeiplekjes en het warme water liep zo naar beneden richting ons. Dit was echter alleen prettig als dit hete water gemengd werd met zeewater, wat natuurlijk niet altijd gebeurde. Binnen no time sprongen we dan op om niet te verbranden. Heel grappig. Goed, leuk om gezien te hebben, maar veel te touristisch.

Vervolgens zijn we via Bay of Islands naar East Cape gereden, het meest oosterlijke puntje van Nieuw Zeeland. Bay of Islands en de weg naar East Cape is ontzettend mooi. De stranden liggen allemaal vol met drijfhout. Erg leuk om hier foto's te maken en lekker creatief te zijn.
En dan East Cape: fantastisch! Een ongeasfalteerde weg van 25 km brengt je naar dit plekje en de kustlijn is heel dramatisch kustlijn. Het weer is hier erg veranderijk en de meeste tijd dan ook regenachtig. Een 776tal trappen brachten ons uiteindelijk naar de vuurturen met een prachtig mooi uitzicht, wat overigens jammer genoeg erg lastig vast te leggen was...
De dag erna hebben we een aantal wandelingen onderweg gemaakt (met onder andere een stop bij de langste werf op het zuiderlijk halfrond, 660 meter!) en zijn we uiteindelijk in Gisborne aangekomen om de volgende dag te surfen. Het is wel leuk om te vertellen dat Gisborne een van de eerste plaatsen ter wereld is waar de zon opkomt. Goed, het was mijn eerste surfpoging en Chris vond het niet nodig om les te nemen 'Nee, we gaan het zelf wel doen, dat lukt best!'. Zo gezegd, zo gedaan. Niet dus! Man, het is me in vier uur welgeteld vijf keer gelukt om fatsoenlijk overeind te komen. Maar goed, ik wist natuurlijk dat surfen geen appeltje eitje is... En de dag erna, wat een spierpijn.....! Ondanks dit heb ik hier intens van genoten en verheug ik me al ontzettend op mijn laatste weken Australië , waar ik mijn skills kan verbeteren!

Na Gisborne werd het jammer genoeg tijd om langzaam richting Auckland terug te gaan. Maar niet zonder een bezoek te hebben gebracht aan Lake Taupo, waar ik ontzettend graag wilde skydiven! Chris zag dit niet zo zitten, maar uiteindelijk heb ik hem toch weten over te halen met mijn gedram. Dus na een limotrip (jaja, het is allemaal mogelijk als je gaat skydiven, wat een feest), een introfilmpje en een speciaal pak, was het dan eindelijk zover. En toen werd ik nerveus, echt nerveus.
Het liefst was ik iedere vijf minuten naar de wc gegaan, maar vanwege onze outfit was dat 'helaas' niet mogelijk. Chris werd vreemd genoeg steeds rustiger. De rollen waren, eenmaal in het vliegtuig, omgekeerd en kneep ik ‘m voor de 65 seconden freefall! Maar goed, er was geen weg meer terug en ik moest eruit...... Ik kan niet beschrijven hoe het voelt om uit het vliegtuigje te vallen. Het is serieus het meest fantastische dat ik ooit gedaan heb. De eerste paar seconden lijkt je hart stil te staan, maar dan krijg je zo'n enorme adrenalinekick, echt niet normaal. Het was echt ongelooflijk mooi! Dit is serieus iets wat iedereen minstens een keer in zijn leven gedaan moet hebben! Omdat we alle twee behoorlijk uitgeput waren na dit avontuur, zijn we naar een plekje ergens in de bossen gereden waar een natuurlijke waterbron is. Hier hebben we heerlijk gezwommen en genoten van de prachtige omgeving en het aangename water.

De dag erna zijn we naar Auckland gereden en hebben we nog lekker door de stad gestruind, en lekker gegeten en gedronken. Een mooie afsluiting dus!
Al met al kan ik concluderen dat de eerste twee maanden van mijn trip al mijn verwachtingen hebben overtroffen en moet ik toegeven dat ik hier nog wel veel veel veel langer zou willen blijven.Maar goed, ook aan het Nieuw Zeeland avontuur moest ooit een keer een einde komen. Dus, vol goede moed op pas naar Oz!!!!

Tweede maand NZ

Lieve allemaal,

Hier weer een nieuwe update! Net zoals de vorige keer zal ik vertellen over de highlights en niet van dag tot dag verslag doen, want dat is gewoonweg onmogelijk.
Al moet ik toegeven dat iedere dag wel een echte higlight heeft! Tevens is dit maar een gedeelte van de tweede maand (exclusief foto's), want in dit hostel werkt geen enkele pc en de laptop die ik op dit moment gebruik heeft helaas niet het toetsenbord dat ik wil gebruiken om lappen tekst te knallen.... Maar dit is een begin ;)

2012!!! Na een paar fijne dagen in Christchurch met Chris, en oa. Arthur's Pass & Akaroa was het dan toch echt tijd om verder te gaan. Ik moest toch echt langzaam richting het noorden... Nog even heel kort over Akaroa: dit is mijn tweede nieuwe liefde! Man, wat is het daar prachtig. Het is maar een dik uur rijden vanuit Christchurch en er is vanalles te doen. Chris en ik zijn vooral op een heel afgelegen strandje (bordje "inaccessible", maar dat hadden we even over het hoofd gezien ;)...) geweest waar we tijdens een wandeltochtje over de rotsen gezellig met een enorme zeeleeuw hebben gezeten. Het is ongelooflijk hoe die beesten stinken. Je kan ze, echt waar, al vanaf een meter of 10-15 afstand ruiken.
De keer daarna kwam een andere zeeleeuw bij ons kijken wat we aan eten hadden en probeerde Chris nogal uit de tent te lokken. Echt meesterlijk. Ook zijn we een dagje gaan kajakken in de hoop wat dolfijnen te spotten. Helaas was de wind veel en veel te sterk en toen we merkten dat we toch wel hard afdreven ondanks ons harde gepeddel, moesten we via een alternatieve route terug. Ondanks dat erg geslaagd!

Goed, op naar Nelson, een van de oudste plaatsjes in New Zeeland en voor vele mensen een stop vlak voor de trip met de ferry naar het Noordereiland (ook omdat het hier "altijd" mooi weer is).
Na een aagenaam dagje hier was het tijd voor mijn langverwachte trip naar Abel Tasman, wat zo immens populair is vanwege de gouden stranden.
Met de watertaxi werd ik na drie uur gedropt op een verlaten strand en was het aan mij om op tijd (dus voor vloed) bij het strandje te komen waar ik zou overnachten. Al vrij snel vond ik aansluiting bij vier Aussies die dezelfde planning als ik hadden. Na een lange en vermoeiende hike (het was zo'n 30 graden en midden op de dag) kwamen we dan eindelijk aan.. En ja, het is inderdaad waar. De stranden van Abel Tasman zijn inderdaad van goud. En het water is zo ongelooflijk helder groen dat het erg lang duurde voordat ik kon geloven dat ik echt echt echt niet droomde. Na een middag vol met beachsport met de Aussies, lekker eten en drinken (carry your stuff in en out, want er is werkelijk niets!) en een prachtige zonsondergang was het tijd voor een nacht waar geen einde aan leek te komen. Ik lieg niet als ik zeg dat er minstens 50 muggen op onze kamer zaten....
Maar goed, dat hoort er dan ook bij :).
De dag erna was het na een vroege wandeling tijd voor de weg terug naar Nelson, maar met de kajak! Het was erg speciaal om zelf langs de kustlijn te "varen" en zeeleeuwen te begroeten die rondjes om onze kajak zwommen. De dierentuin is leuk jongens, maar dit..... !!!
Eenmaal terug in Nelson was Chris daar om samen het weekend door te brengen. Op zaterdag zijn we naar Golden Bay doorgereden, nog noorderlijker en alleen toegankelijk met een auto. Op de radio hoorden we dat er walvissen gestrand waren en dat er nog enkele beesten hulp nodig hadden. "Helaas" waren we net te laat. Het had me erg speciaal geleken om zoiets van dichtbij mee te maken. Van de 23 walvissen die zijn aangespoeld, zijn er dat weekend overigens zeven overleden helaas.....
In Golden Bay hebben we uren op het strand doorgebracht. Er waren enorme zandduinen en verschillende rosten met ''grotten'' erin (caves). Wij hadden van Paul, de eigenaar van ons hostel, gehoord dat je er makkelijker bij eb doorheen kon lopen. Hij vertelde dat het water niet boven je knie mocht komen en je moest niet bang zijn voor het donker, want je kan echt geen hand voor ogen zien. Spannend dachten wij, dat doen we wel even. Nou niet dus. Het was zo gruwelijk donker en het water maakte zo vreselijk veel lawaai (het leek wel een locomotief) dat ik 'm natuurlijk al vrij snel kneep. Stoer als ik ben wilde ik me niet laten kennen haha, maar toen het water aardig snel begon te stijgen vond ik het tijd om terug te keren. Goede keus, want toen we er omheen probeerden te lopen vanaf de andere kant, was dat niet mogelijk. Maar er was een tweede poging, want er waren twee van dat soort caves. Hier konden we de uitgang in de verte zien en vol goede moed gingen we erop af. Na een kleine vijf minuten, kwamen we echter behoorlijk in de problemen, omdat het natuurlijk ook hier vloed werd. Chris liep voorop en riep dat we NU moesten omdraaien en dat ik moest oppassen. Maar op dat moment was het al te laat. Ik werd door een enorme golf geraakt (die was niet eens zo enorm, maar de kracht die in water zit, zo kan ik nu concluderen, is gewoon beangstigend). Ik werd meegesleurd en tegen de zijkant van de rots opgeknald. Ik stond precies op het verkeerde moment op de verkeerde plaats hahaha! Het water kan echt binnen no time binnenkomen en je overdonderen. Ik heb mijn lesje wel geleerd ;)....
De dag erna zijn we nog naar de Pupu Spings geweest, waar het meest heldere water ter wereld is (ja, inderdaad, de naam is wat tegenstrijdig...). Het is verboden om het aan te raken en gelukkig houdt iedereen zich hier goed aan.
's Middags onderweg naar Picton, want ik had een ferry te halen, sloeg het weer om en hoorden we op de radio dat het er wel eens flink aan zou kunnen toegaan 's avonds. Prettig met die ferrytocht in het verschiet. Uit voorzorg had ik sinds 's middags niet meer gegeten, maar dat heeft niet geholpen. Het was de meest vreselijke tocht ooit. Het waaide kei- en keihard. Zo hard dat zelfs de touwen aan de buitenkant van de ferry losschoten. De golven waren enorm hoog en zo ongeveer iedereen was ziek. Door het slechte weer hadden we ook nog eens zo'n drie uur vertraging en kwam ik uieindelijk pas om 1u 's nachts in Wellington aan. Mijn hostel was niet meer bereikbaar, maar gelukkig kon ik met een Amerikaans stel mee die bij familie 25km verderop verbleef. Ik ben twee dagen goed ziek geweest en heb dan ook niet veel kunnen ondernemen.
Toen ik weer opgeknapt was heb ik onmiddelijk de bus richting Turangi genomen met de bedoeling om de Tongariro Alpine Crossing te wandelen. Dit is een van de meest populaire wandelingen van Nieuw Zeeland, duurt zes tot acht uur afhankelijk van het weer en gaat door vulkanisch gebied. Dit is ook de plek waar Mount Doom staat, de berg uit Lord of the Rings. De weersvoorspellingen voor de dag erna waren vrij goed, dus ik greep meteen mijn kans. Het is namelijk mogelijk dat als het weer te slecht is, de route ontoegankelijk is. Het is dan te gevaarlijk om er te wandelen. Omdat ik ook Mount Doom wilde beklimmen, moest ik ruim genomen nog zo'n drie tot vier uur extra de tijd nemen, dus zijn we (twee Duitse jongens die volgens mij erg bang waren om te praten) 's morgens om 5uur vertrokken en om 6uur gestart. En geloof het of niet, het regende pijpenstelen. Fijn als je weet dat je nog maar 9uur hoeft te lopen. Gelukkig klaarde na "slechts" twee tot drie uur goed op en scheen de zon vollop tijdens onze klim. Mount Doom opkomen was zo'n probleem niet. Ja, het was erg steil, glad vanwege de regen en de ondergrond was niet de beste (veel gruis en kleine roststenen), maar het was goed te doen en ik amuseerde me kostelijk. EN ik was als eerste boven die dag. Goed gevoel die 2287m echt halen! Het uitzicht was geweldig. We konden zo de krater inkijken en een gedeelte van de route van de Tongariro zien lopen. Fantastisch! De weg naar beneden was in vergelijking tot de weg omhoog afschuwelijk. Iedere stap gleed je uit en je kon je nergens aanvasthouden, omdat alles gewoon los lag. Een flinke valpartij nog vrij bovenaan bevorderde mijn snelheid en souplesse natuurlijk niet haha! Het was een soort verkapte Bernadinusmars, het enige verschil was dat ik daar moest huilen bij binnenkomst (dus na 15 uur lopen) en hier al na vijf minuten haha. Maar goed, ik ben veilig beneden gekomen en heb weer wat angsten overwonnen! Het vervolg van de Tongariro was super. Het begin vond ik het meest interessant vanwege de afwisseling en de schitterende plaatjes. Immens groot!!! Het einde was saai en duurde erg lang, maar ik denk dat dat ook deels te maken had met mijn lichtelijke vermoeidheid ;).....

Na deze Crossing ben ik terug naar Wellington gegaan en heb hier nog anderhalve dag gespendeerd voordat ik terug ben gevlogen naar Christchurch. Wellington is een erg bruisende stad. Er is werkelijk voor iedereen wat te beleven. Erg leuk, maar misschien iets te alternatief voor mij. De architectuur sprak me wel erg aan. Modern en oud afgewisseld en erg kleurrijk. Toch blijft het erg moeilijk om een stad te beoordelen na slechts twee dagen. Dat is eigenlijk onmogelijk.

Terug in Christchurch voor het weekend! Heerlijk. Op de een of andere manier voel ik me hier zo ontzettend thuis. Maar dat is misschien ook omdat ik een soort ''thuis'' heb. Het hele weekend was het prachtig weer en zijn we weer naar Akaroa gegaan. Echt heerlijk. Onderweg stoppen we altijd in Little Rvers en nemen we standaard een ice coffee (same procedure as last time, pap hahaha).

Daarna brak een week aan van gerommel: ziek zijn, beter voelen en gaan zwemmen met dolfijnen (natuurlijk in Akaroa :)), weer ziek zijn en uiteindelijk op zaterdag samen met Chris naar Auckland vliegen, waar onze auto op het vliegveld klaarstond voor de laatste twaalf dagen.
Dat verhaal houden jullie tegoed, want dat is me nu iets te veel van het goede op dit akelige toetsenbord (en volgens mij is dit ook alweer een redelijk lang verhaal, sorry....)

Ik ben vanmiddag veilig in Australie aangekomen, in Tasmanië om precies te zijn.
Morgenvroeg start hier een nieuze road tip met twee kerels uit Australie en Frankrijk, zin in!
De tijd vliegt echt voorbij...

Goed..... Hopelijk lukt het om binnen nu en twee weken de rest van het verhaal en foto's te posten, maar tot die tijd moeten jullie het hiermee doen :)

Hoop dat alles goed gaat met iedereen en dat de winterdepressies nog niet hebben toegeslagen!

Dikke kus vanuit Hobart,
Myrthe

=)

Zo mensen. Het is eindelijk zover. Na een dikke drie weken eindelijk nieuws vanuit Nieuw Zeeland! Hier komen was werkelijk één grote hel, maar eenmaal in Australië voor mijn laatste tussenstop, verdween mijn chagrijnige bui als sneeuw voor de zon.
Mijn eerste stop was Christchurch, een stad die op dit moment niet bepaald sfeervol is. De aardbeving van afgelopen jaar heeft behoorlijk wat schade aangericht en een groot gedeelte is nog steeds niet toegankelijk vanwege instortingsgevaar. Helaas verloopt de wederopbouw traag, omdat er nog te veel onenigheid is over wat te doen met de stad. Ondanks dit heb ik een aantal goede dagen gehad om te wennen en om over mijn jetlag heen te komen.

Na drie dagen ben ik lekker met de bus naar Queenstown gekoetst, een "ritje" van zo'n negen uur. Hier ben ik 3 dagen gebleven en heb het fjordengebied Milford Sound bezocht. Deze monsterlijk grote bergen doemen aan weerszijden op en brengen je naar het open water, de Tasmaanse zee. Het weer was om te huilen. Het regende keihard en de wolken belemmerden behoorlijk wat van het zicht. Ondanks dat was het meesterlijk. Mila uit Canada en ik hadden de grootste lol omdat we het eigenlijk maar wat gaaf vonden dat wij als enigen op de boot compleet verzopen volledig uit ons dak gingen.
In Queenstown nog een paar feestjes meegepakt en de o zo beroemde Fergburger gegeten. Niet normaal wat een joekels van burgers dat zijn. Heb je het over Queenstown, dan heb je het over de Fergburger. Heerlijk!

Na een paar dagen Queenstown ben ik zuidelijker naar Te Anau gegaan. Dit is een klein dorpje dat bekend staat om het prachtige meer en Kepler Track. Twee dagen heb ik een gedeelte van deze beroemde wandeling gemaakt (eigenlijk vier dagen) waarbij we via prachtige bossen bij verlaten strandjes kwamen.

Een van de dingen die ik heel graag wilde bezoeken was de Catlins Coast, de zuiderlijke kustlijn van Invercargill tot Dunedin, dus vanuit Te Anau weer een stukje verder naar beneden. Punt is dat de Catlins niet heel gemakkelijk toegankelijk is. Backpackersbussen gaan hier niet naartoe en openbaar vervoer is er niet. De enige optie is dus een auto.
In de bus ontmoette ik Sophie uit Hamburg. Binnen een paar minuten hadden we elkaar helemaal gevonden. Ook zij wilde erg graag naar de Catlins en zo besloten we om samen een auto te huren. Helaas bleek dit grapje toch wel erg duur te zijn en na enkele verwoede pogingen om mensen mee te krijgen (de meeste mensen gaan van Dunedin naar Invercargill hehe), bleef er maar een optie over: slapen in de auto. Na een dag van mentale voorbereiding en helemaal klaar voor ons grote avontuur, was daar ineens Thomas uit Hannover! Gelukkig (ik zag namelijk erg op tegen de koude nachten ;))... Thomas wilde ook naar de Catlins en had toevallig net een auto gekocht. Briljante timing en meteen reuze gezellig. De dag van vertrek eerst grote boodschappen gedaan, aangezien er NIETS te krijgen is in de Catlins. De meeste mensen die de Catlins bezoeken doen er anderhalf tot twee dagen over, maar vanwege onze bijzondere auto (die Sophie en ik Panther genoemd hadden vanwege de "krachtige uistraling"), de vele lachbuien en uren lang struinen op verlaten stranden en kijken naar wildlife, kwamen we uiteindelijk na drie lange dagen in Dunedin aan. Het was ongekend mooi! Het feit dat er nergens ook maar enige vorm van communicatie mogelijk is (buiten face to face), maakt het eens zo bijzonder. Dunedin staat bekend om de steile straten en de studenten. En na onze inspanningen in de Catlins en de aanvang van de zomervakantie hier in Nieuw Zeeland, vonden we het niet echt nodig om hier lang te blijven. Daarnaast wilden Sophie en ik met Kerstmis in Christchurch zijn en aangezien we deze trip al liftend wilden voltrekken, waren we een soort van gedwongen om snel te vertrekken. Het liften hier gaat eigenlijk ontzettend makkelijk. Sophie en ik stonden nog geen twee minuten (letterlijk!) op een goede plek of we werden al opgepikt. In drie ritjes zijn we uiteindelijk binnen één dag in Christchurch gekomen (steeds opgepikt binnen vijf minuten!). Erg gezellige mensen onderweg en gratis vervoer; perfect!

Maar er is een reden dat ik weer terug naar Christchurch ben gegaan. Mijn allereerste avond hier heb ik iemand leren kennen die mijn hoofd volledig op hol heeft gebracht. Met Kerstmis zijn we met de auto naar Fox Glacier en Lake Wanaka geweest, wat heel vreemd maar tegelijkertijd heel bijzonder was. Op tweede Kerstdag weer terug naar Christchurch en hebben we Sophie opgehaald die terugkwam van een tweedaagse tour. Met zijn drieën zijn we twee dagen naar Mount Cook gegaan en hebben een enorme beklimming gedaan. Heel eerlijk gezegd was het een vreselijke taaie tocht, 1200m klimmen op "natuurlijke trappen", onverharde paden en rotsen. Maar, hoe hoger we kwamen, hoe mooier het uitzicht werd.... En na zo'n vier uur was het eindelijk zover: sneeuw en omgeven door Mount Tasman en Mount Cook. Echt fantastisch. Het is zo ontzettend raar hoe klein je je gaat voelen tussen deze enorme bergen, een heerlijk gevoel! Eenmaal boven hebben we natuurlijk duizend foto's gemaakt, een goede pauze genomen en ons energielevel weer op peil gebracht. En toen weer naar beneden. Dit was opnieuw een hele uitdaging omdat vooral het eerste gedeelte aardig wat gevaarlijke hellingkjes voor ons in petto had.... Al met al heeft onze tocht zo'n negen uur geduurd, maar deze ''barre'' tocht was het meer dan waard!

Gisteren was het jammer genoeg goodbye day, want Sophie is vanmorgen naar Fiji vertrokken.... We hebben met z'n tweeën heerlijk door de stad geslenterd, goodbye koffie en taart gehad, en uiteindelijk de dag afgesloten met een etentje en stapavond voor drie. Ik merk dat ik het best vreemd vind om vrienden te maken (in dit geval een heel goede) en vervolgens binnen zeer korte tijd weer afscheid te nemen. Maar dat is backpacken natuurlijk.

Oh ja, en dan de aardbevingen. Ik wil er niet te veel over vertellen, want het was vrij heftig en dit is een blog over leuke dingen. De eerste keer waren Sophie en ik in het park, maar de twee en de derde keer waren we niet zo veilig. De angst op zo'n moment is ongekend.
De hele dag en nacht hebben we last gehad van naschokken, die redelijk sterk waren. Nu begint het langzaam te wennen, want kleine schokken zijn hier aan "de orde van de dag".
Het is gewoon heel vreemd dat je je niet kan voorbereiden, maar weet dat het ieder moment weer kan losbarsten. De paniek onder de mensen en de schade achteraf is gewoon heel verdrietig. Dus dat!

Ik geniet intens van mijn tijd hier in Nieuw Zeeland. De Kiwi's zijn ontzettend behulpzaam en vriendelijk en de natuur is overweldigend mooi. Het is zoveel mooier dan dat ik me had voorgesteld. Ik sta op met een enorme glimlach en ga hier vervolgens ook mee naar bed. Aan dit prachtige leven kan ik wel wennen... Maar alle nieuwe indrukken en de nieuwe contacten leggen is maakt het reizen toch ook wel vermoeiend. Een regel- en (eindelijk) blogdag zoals vandaag is fijn om alles terug te halen, foto's te kijken (en veilig te stellen!) en even bij te komen. Ik blijf nu tot ongeveer 5 januari bij Chris (hij woont hier in Christchurch) en ga dan richting het Noordereiland. Mijn verdere plannen heb ik nog niet uitgewerkt. Mijn motto "Just go with the flow" bevalt me eigenlijk wel heerlijk....

Ik hoop dat het met jullie in Nederland goed gaat. Heeft iedereen een fijne kerst gehad?
Ten slotte wil ik jullie bedanken voor alle lieve berichten! Het is bijna onmogelijk om iedereen fatsoenlijk te beantwoorden, omdat internetgebruik in hostels vrij prijzig is en de computers vreselijk traag zijn. Ik heb wel een nieuw nummer hier, maar het smsen naar Nederland is zover niet altijd een succes geweest....

Er staan enkele foto's staan op FB, want ik heb nu geen tijd om een goede selectie te maken. Maar dat houden jullie tegoed :)...

Ik wens jullie allemaal alvast een geweldig gezond, liefdevol en succesvol 2012
en tot de volgende keer!

Dikke kus, Myrthe

I feel like flying!

Lieve allemaal,

Het is zover. Na een eeuwigheid wachten ga ik morgen ein-de-lijk aan mijn droomreis beginnen.
Mijn backpack staat al sinds zaterdag klaar. Geloof het of niet, maar hij weegt maar een flinke 10kg. Het wordt een half jaar zonder al te veel kleren, schoenen, smokey eyes make up en oorbellen (met slechts een tiende van mijn gehele collectie op zak, namelijk acht paar, heb ik toch een minimale slectie weten te maken...). Back to basics...?!

Ik ben ervan overtuigd dat het een fantastische tijd gaat worden. Ik ben er namelijk ontzettend aan toe om alleen maar dingen te doen die IK wil; geen winter, studie of werk, sport, verplichtingen, op tijd komen en gehaast. Het enige dat ik een beetje in de gaten moet houden is dat ik mijn vluchten niet mis

Goed, ik ga er geen al te lang verhaal van maken, want ik weet dat bepaalde mensen dan gaan zitten janken! Dat wil ik natuurlijk niet op mijn geweten hebben...

Tot over een half jaar!

Kus, Myrthe