Goed, op naar Auckland dus! Chris en ik hadden een andere vlucht op dezelfde tijd, heel grappig om elkaar voor een uurtje gedag te zeggen. Op het vliegveld stond onze auto klaar en konden we meteen vertrekken. Op zondag moesten we al vroeg in Tutukaka zijn, omdat we een snorkeltrip geboekt hadden. Bij wakker worden was het weer echter om te huilen. Uiteindelijk zijn we wel in de goede richting vertrokken, maar kregen we een telefoontje dat de zee te ruig was. Gelukkig, want op een tweede 'ferrytrip' voor $150,- zat ik echt niet te wachten!
We zijn toen doorgereden naar de meest noorderlijke bestemming van Nieuw Zeeland: Cape Reinga, het punt waar de Pacific en de Tasman Sea samenkomen. De weg hier naartoe was fantastisch! Onderweg zijn we bij wat kleine strandjes gestopt, die allemaal verschillend waren. Zo raar het ene strand je kan verbazen en het volgende strandje, nog geen kilometer verderop, opnieuw. Cape Reinga was gaaf! Erstond een enorme vuurtoren. Wij waren er natuurlijk weer precies op tijd bij, want toen we aan onze weg terug naar de auto begonnen, zette een flinke storm op en binnen een minuut was het zicht bijna nihil. Heel gaaf trouwens om de twee zeeën in elkaar te zien overvloeien.

Onze dagen zijn allemaal lekker vroeg begonnen; erg fijn om zoveel mogelijk in een dag te proppen (nee, wat dat betreft ben ik nog steeds niet veranderd ;))... De volgende dag was het een echte strandendag, een topische standendag nog wel. Op de een of andere manier schijn ik een senor voor speciale plekjes te hebben, dat mij natuurlijk erg gelukkig stemt! Het eerste strand waar we arriveerden was werkelijk waar het mooiste strand waar ik ooit geweest ben (oke, ik heb dan ook niet veel vergelijkingsmateriaal gezien de Nederlandse stranden...). Ik kan er maar een ding over zeggen: BOUNTY BEACH! Het strand was volkomen verlaten en er ging een enorm rustgevende sfeer. Ondanks dat het nog vroeg was zijn we gaan zwemmen en snorkelen. Het water was zo ongelooflijk helder dat ik zowel mijn eigen voeten als mijn eigen schaduw op de bodem kon zien, en dit terwijl ik tot aan mijn schouders in het water stond. Echt fantastisch! Na nog wat op het strand te hebben rondgelopen, gechilled en heel veel schelpen gevonden te hebben, was het tijd voor het volgende strand. En zo ging het maar door die dag, heerlijk! Overal een duik nemen en kijken of er we wat vissen en wat nog meer konden spotten.
De dag erna was het dan eindelijk zover: onze snorkeltour naar Poor Knights Islands, een plek waar duikers een moord voor schijnen te plegen. Wat een geweldige dag was dit. Het weer was prachtig, vollop zon en zo'n 25 graden. We hebben veel gesnorkeld, gekajakt, gezommen, gevaren. Het is geweldig hoe anders het leven onder water is. Het is zo mooi om te verschillende kleuren, vissen en planten te zien en ook andere geluiden te horen. Echt meesterlijk! Kortom, op en top genoten!

Na onze Bay of Islands trip zijn we doorgereden naar Coromandel. Net buiten Auckland hebben we in het meest verschrikkelijke hostel ooit geslapen. De man, een Aziaat, gedroeg zich alsof we in een strafkamp zaten en we kregen zelfs onze eigen box met borden, bestek en een theedoek. Tevens hingen overal briefjes wat de consequenties waren als je iets niet goed deed. En dit alles in hoofdletters. We voelden ons dan ook erg welkom ?
Die dag erna was een reisdag. Geen pretje als je net gewend bent om na ieder uur een stop voor een frisse duik te maken ;)..... In Coromandel hebben we een aantal wandelingen gemaakt en natuurlijk, hoe kan het ook anders, weer prachtige stranden gezien. Ook hier hebben we weer gesnorkeld en hebben we 'Hole in the Rock' bezocht (zie foto's, want dan hoef ik het niet uit te leggen haha). Ook hebben we een stop gemaakt bij 'Hot Water Beach'. De naam zegt het al: het water dat je hier vindt is HEET. Over de breedte van zo'n 90 meter bevindt zich een gebied van kokend water. De bedoeling is dat je met je schepje ergens hier een fijn plekje graaft en de rest van de dag kunt chillen in je eigen badje. Nou, vergeet het maar. Na ongeveer acht krampachtige pogingen hebben we het opgegeven en zijn we aan de waterrand gaan liggen. Zo'n twee meter naar boven op het strand bevond zich namelijk een van de beste broeiplekjes en het warme water liep zo naar beneden richting ons. Dit was echter alleen prettig als dit hete water gemengd werd met zeewater, wat natuurlijk niet altijd gebeurde. Binnen no time sprongen we dan op om niet te verbranden. Heel grappig. Goed, leuk om gezien te hebben, maar veel te touristisch.

Vervolgens zijn we via Bay of Islands naar East Cape gereden, het meest oosterlijke puntje van Nieuw Zeeland. Bay of Islands en de weg naar East Cape is ontzettend mooi. De stranden liggen allemaal vol met drijfhout. Erg leuk om hier foto's te maken en lekker creatief te zijn.
En dan East Cape: fantastisch! Een ongeasfalteerde weg van 25 km brengt je naar dit plekje en de kustlijn is heel dramatisch kustlijn. Het weer is hier erg veranderijk en de meeste tijd dan ook regenachtig. Een 776tal trappen brachten ons uiteindelijk naar de vuurturen met een prachtig mooi uitzicht, wat overigens jammer genoeg erg lastig vast te leggen was...
De dag erna hebben we een aantal wandelingen onderweg gemaakt (met onder andere een stop bij de langste werf op het zuiderlijk halfrond, 660 meter!) en zijn we uiteindelijk in Gisborne aangekomen om de volgende dag te surfen. Het is wel leuk om te vertellen dat Gisborne een van de eerste plaatsen ter wereld is waar de zon opkomt. Goed, het was mijn eerste surfpoging en Chris vond het niet nodig om les te nemen 'Nee, we gaan het zelf wel doen, dat lukt best!'. Zo gezegd, zo gedaan. Niet dus! Man, het is me in vier uur welgeteld vijf keer gelukt om fatsoenlijk overeind te komen. Maar goed, ik wist natuurlijk dat surfen geen appeltje eitje is... En de dag erna, wat een spierpijn.....! Ondanks dit heb ik hier intens van genoten en verheug ik me al ontzettend op mijn laatste weken Australië , waar ik mijn skills kan verbeteren!

Na Gisborne werd het jammer genoeg tijd om langzaam richting Auckland terug te gaan. Maar niet zonder een bezoek te hebben gebracht aan Lake Taupo, waar ik ontzettend graag wilde skydiven! Chris zag dit niet zo zitten, maar uiteindelijk heb ik hem toch weten over te halen met mijn gedram. Dus na een limotrip (jaja, het is allemaal mogelijk als je gaat skydiven, wat een feest), een introfilmpje en een speciaal pak, was het dan eindelijk zover. En toen werd ik nerveus, echt nerveus.
Het liefst was ik iedere vijf minuten naar de wc gegaan, maar vanwege onze outfit was dat 'helaas' niet mogelijk. Chris werd vreemd genoeg steeds rustiger. De rollen waren, eenmaal in het vliegtuig, omgekeerd en kneep ik ‘m voor de 65 seconden freefall! Maar goed, er was geen weg meer terug en ik moest eruit...... Ik kan niet beschrijven hoe het voelt om uit het vliegtuigje te vallen. Het is serieus het meest fantastische dat ik ooit gedaan heb. De eerste paar seconden lijkt je hart stil te staan, maar dan krijg je zo'n enorme adrenalinekick, echt niet normaal. Het was echt ongelooflijk mooi! Dit is serieus iets wat iedereen minstens een keer in zijn leven gedaan moet hebben! Omdat we alle twee behoorlijk uitgeput waren na dit avontuur, zijn we naar een plekje ergens in de bossen gereden waar een natuurlijke waterbron is. Hier hebben we heerlijk gezwommen en genoten van de prachtige omgeving en het aangename water.

De dag erna zijn we naar Auckland gereden en hebben we nog lekker door de stad gestruind, en lekker gegeten en gedronken. Een mooie afsluiting dus!
Al met al kan ik concluderen dat de eerste twee maanden van mijn trip al mijn verwachtingen hebben overtroffen en moet ik toegeven dat ik hier nog wel veel veel veel langer zou willen blijven.Maar goed, ook aan het Nieuw Zeeland avontuur moest ooit een keer een einde komen. Dus, vol goede moed op pas naar Oz!!!!